Hoogbreedte Infrarood Cirrusnevel

Je drijft in de hoge regionen boven het galactische vlak, omhuld door een nevelachtige gloed die geen enkelvoudige bron kent — het geïntegreerde licht van honderden miljarden sterren ver beneden je, verstrooid door een opeenstapeling van silicaat- en koolstofdeeltjes die elk nauwelijks een fractie van een micrometer meten. De dominante toon is een koel zilverblauw, hier en daar overgaand in een bijna arctisch wit waar de sluiers dunner worden, terwijl langs de verre onderrand van het beeldveld een gedempte goudwitte gloed verraadt waar de schijf van de Melkweg zijn gecondenseerde sterrenlicht uitzendt. De filamenten zelf — uitgerekt over afstanden die honderden lichtjaren beslaan — zijn geboetseerd door galactische magnetische veldlijnen in golvende, gevederde structuren waarvan de randen oplossen voor je ze kunt vatten, een medium dat tegelijk bestaat en niet bestaat. Verspreid door de dunste plekken in het stof flikken vaalwitte sterren als ingebedde ankerpunten, hun licht licht verrood door zelfs deze vluchtigste laag materiaal, terwijl veil na veil in eindeloze recessie achter je verdwijnt in het interga­lactische donker.