Drijvend in virionenstorm

Je hangt roerloos in de extracellulaire vloeistof vlak buiten de membraanwand van een T-lymfocyt, omringd door tientallen HIV-1-virionen die in een trage Brownse suspensie ronddrijven — elk een wazige blauwgrijze bol van amper 120 nanometer doorsnede, bezaaid met gouden gp120-gp41-trimeren die als kleine drielobbige kronen op hun envelop zijn gezet. De vloeistof zelf is traag en lichtdoorlateend, doortrokken van opgeloste eiwitten en glycoproteïnen die op enige afstand oplossen in een parelachtige waas, alsof je zweeft in ijskoud poolwater waar helderheid overgaat in ondoordringbaar schemerduister. Achter je en aan alle kanten rijst het plasmamembraan op als de wand van een oceanische kloof — golvend, leien-blauw, bezet met enorme CD4-receptoren en glycocalyxdraden die als transparante fransen uitsteken en in het diffuse cryo-licht een zilveren schijnsel opvangen. De virionen die het dichtst bij de membraanwand zijn gedreven, buigen licht van vorm waar hun envelop de glycocalyx raakt, hun gouden spikes reikend naar ankerpunten met een geometrische onvermijdelijkheid die eerder chemie dan intentie verraadt. Dit is een wereld zonder schaduw en zonder lichtrichting, wherein massa en moleculaire affiniteit de enige landschapsvormende krachten zijn.