Trapezium Proplyd Veld

Je zweeft in het stralende binnenste van de Strömgrensfeer, een vrijwel lege holte van geïoniseerd waterstof die elk aards laboratorium als harde vacuüm zou bestempelen, toch gevuld met een doordringend roosrood gloeien van recombinerend gas dat geen vloer, geen plafond en geen horizon kent. Vier massieve O-type sterren branden vlakbij in een verblindend blauwwit — elk een kernfusie-oven van veertigduizend Kelvin — hun gecombineerde ultraviolette straling overspoelt de holte in een schaduwloos licht dat aan de rand van het zichtveld merkbaar naar violet verschuift. In de middenverte hangen tientallen traan vormige proplyd-silhouetten als bevroren kometen: elk een pril planetenstelsel in wording, waarvan de donkere, koude kern van moleculair stof aan de buitenzijde verbrandt in een ragdunne boog van turkoois-groen ionisatiegas, terwijl een lichtgevende staart van wegstromend plasma radiaalsgewijs van de Trapeziumsterren af wijst. Achter dit veld van gloeiende tranen verrijst een massieve moleculaire wolk als een donker continent, waarvan het verlichte oppervlak een gebeeldhouwde topografie toont van richels en ravijnen — door ultraviolet licht uitgehold — terwijl heldere gordijnen van Hα-karmozijn en [O III]-zeegroen voor die wand hangen en aan hun rafelige onderkanten uiteenvallen in dunne, smeulende slierten.