Primordiaal Reïonisatietijdperk Gaswolk

Je zweeft in het binnenste van een oeroud waterstof-heliumfilament, zeven miljard jaar voordat de zon zou bestaan, en wat je omringt is van een zuiverheid die het menselijke oog nauwelijks kan bevatten: geen stof, geen koolstof, geen spoor van een zwaarder element — alleen de ongerepte erfenis van de oerknal zelf. In elke richting strekt het filament zich uit over tientallen lichtjaren van zachtgloeiend plasma, zijn enige kleur het verzadigde roosrood van Hα-recombinatie, een enkelvoudig, onvermengd licht als verhitte zijde gespannen voor een donker venster, dooraderd met langzame dichtheidsgolven die als licht en donker gordijn door het gas rollen. Aan de nabije rand van het filament branden drie Population III-sterren van honderd tot driehonderd zonsmassa, hun oppervlakken gloeiend op zeventigduizend Kelvin of meer, elk een verblindend blauwwit punt dat harde ultraviolette straling centimeters diep in het gas drijft en de Strömgren-grenzen van hun ionisatiebellen aftekent als lichtgevende kransringen van iets dichtere plasma — de drie bellen nog afzonderlijk, maar hun randen naderen elkaar, en op de punten van doorsnijding gloeit het dubbel geïoniseerde gas net iets feller, een levend geometrisch bewijs van kosmische reïonisatie van binnenuit gezien. Achter het filament lost de duisternis op in nauwelijks zichtbare andere strengen van het kosmisch web, hun gloed slechts een fluisterdunne rooskleurige tint tegen het absolute zwart — een universum dat nog geen enkel metaalatoom heeft aangemaakt, nog geen enkel stofkorrel heeft gevormd, en alleen deze eerste onmogelijke reuzen kent als bewijs dat de sterrengeschiedenis überhaupt begonnen is.