Amberkleurig Hydrofobe Proteïnekern

Je bevindt je in het verstilde hart van een gevouwen eiwit, omsloten door een mozaïek van koolwaterstofketens en aromatische ringen die zo strak in elkaar grijpen dat elke richting binnen enkele ångströms op een gebogen moleculair oppervlak stuit. De ruimte gloeit in warme amber- en goudtinten: vertakte leucine- en isoleucinegroepen, hun methylgroepen elkander rakend via van-der-Waalskontakten van 3,5 tot 4,0 Å, vormen een driedimensionaal kristal van organische materie met een pakkingsdichtheid die die van geslepen edelsteen evenaart. Plotseling doorbreekt het diepblauwe schijnsel van een tryptofaan-indolring de warme amber-warmte — de π-elektronen van zijn bicyclisch aromatisch systeem stralen een turquoise aura uit over de naburige ketens — terwijl een begraven methioninesoufrgatom een scherpe goudgele glinstering terugkaatst als een metalen kraal in organisch barnsteen. Aan de verste rand van het waarneembare, op zo'n vijftien tot twintig ångströms afstand, begint de strakke pakking te verslappen en sijpelt een koele blauwgrijze nevel naar binnen: het water dat de hydrofiele buitenkant van het eiwit omspoelt, oneindig ver weg in deze wereld van moleculaire intimiteit.