Vanuit de positie van een bacterie zweef je net binnen de doorgesneden wand van een Spongilla-gemmule, een volle winterse overlevingsstructuur die zichzelf hermetisch heeft afgesloten tegen de buitenwereld. Voor je strekt zich een drielaagse pantserwal uit als de dwarsdoorsnede van een middeleeuwse vestingmuur: een gespannen buitenmembraan van doorschijnend barnsteen, daarachter een dicht palissade van amfidische spiculae — elk een microscopisch zandloper van gekristalliseerd silica, met flarende rotulaire schijfuiteinden die als bevroren rozetten van matglas ineen grijpen in bleekcrèmekleurig sponginecement — en ten slotte een gladde, honingkleurige binnenlaag die de holte omsluit als gelakt hout. Achter die grens opent zich een kathedraalruimte vol leven in stilstand: archaeocyten, opgepakt als zaden in een peul, persen hun cytoplasma vol lipidedruppels die oplichten in diep saffraan, vurig oranje en cadmiumgeel, alsof het binnenste zijn eigen metabolische warmte uitstraalt. Aan de rechterzijde doorboort de microplyle-poorttunnel het pantser in dwarsdoorsnede, afgesloten door een kolom bleke stopcellen die naadloos tegen elkaar drukken, terwijl buiten het buitenmembraan de wereld verdwijnt in olijfgrijs modderdonker — waardoor het barnstenen gloeien van dit ingekapselde embryo aanvoelt als een geopende geode midden in de diepste winter.
Choanoflagellates & sponges