Gouden symbiontwolk interieur

Je bevindt je midden in de calymma van een koloniale Collodariaan, omgeven door een dicht zwevende gemeenschap van zoöxanthellen — goudbruine bollen van elk tien tot vijftien micrometer, zo talrijk dat ze het zichtveld vullen zonder elkaar te raken, elk met een zichtbare C-vormige kern die als een donkere wassende maan in het celplasma krult. Het medium om je heen is de ectoplasma-gel: niet vloeibaar, niet vast, maar een viscoëlastisch tussenstadium doordrenkt van glycoproteïne-filamenten en heldere lipidenvacuolen die als glazen bollen tot veertig micrometer opzwellen en het licht breken tot gouden cirkels op alles wat erachter zweeft. De zoöxanthellen zijn fotoautotrofe dinoflagellaten die in symbiose leven met hun gastheer, suikers produceren via fotosynthese en daarvoor het diffuse blauwe oceaanlicht opvangen dat van boven door lagen koloniaal weefsel sijpelt en hier getransformeerd aankomt als een diepe, amber gloed die de hele ruimte van binnenuit doet lijken te gloeien. Ver achter de nabije lagen symbionten — dichter wordend tot een warm gouden waas — tekent zich vaag de gebogen wand van de centrale capsule af, de organische membraan die het endoplasma afsluit als de muur van een verzegelde wereld. Dit is bestaan op de schaal van het leven zelf: geen zwaartekracht die telt, geen inertie die regeert, alleen de zachte, onophoudelijke trilling van de Brownse beweging en de stille biochemie van een cel die haar eigen licht draagt.