Palissadewoud van chloroplasten

Je staat aan de voet van een woud van paleïde mesofylcellen, omhoogkijkend langs cilindrische torens die zeventig micrometer boven je uitrijzen — kolossale structuren, elk opgebouwd uit halfopake celwanden van cellulose en pectine die amber-groen gloeien in het licht dat van boven neerdaalt. Tegen de binnenwanden zijn honderden lensvormige chloroplasten gedrukt als nauw gevoegde smaragden tegels, elk drie tot acht micrometer breed, hun gestapelde thylakoïdgrana zichtbaar als donkere banden wanneer het licht ze schuin raakt — de dichtheid is zo groot dat de wanden leven als gekleurde glasramen, met overlappende jadegrüne schaduwen die naar de basis van elke kolom toe verdiepen. Boven je hoofd gloeit de bovenste epidermis als een beslagen glazen plafond, de waslaag van de cuticula gevend een licht iriserend glans waar schuine lichtstralen erop vallen, terwijl het licht zelf tussen de kolommen neerdaalt als zachte gordijnen, overal gedempt door de chloroplastwanden zodat geen harde schaduw bestaat — alleen de geleidelijke verduistering van de diepte. Tussen de kolommen door gapen de intercellulaire luchtruimten als smalle, bijna zwarte crevassen, passages die zich zijwaarts uitstrekken naar het sponsachtige mesofyl alsof het steegjes zijn tussen glazen wolkenkrabbers waarvan alle ramen zijn gemaakt van levende, groene lenzen die onophoudelijk licht omzetten in chemische energie.