Radiosterrenstelsel Lob Doorvlucht

Halverwege de ruimte tussen de melkwegstelsels, op zo'n half megaparsec afstand van het eventuele vlak van dit reusachtige elliptische stelsel, strekt het gehele FR-II-systeem zich over het beeldveld uit als de ruggengraat van een onvoorstelbaar organisme: twee strakke, elektrisch-kobaltblauwe jets schieten vanuit de actieve kern in tegengestelde richtingen, hun plasma zo energetisch en samengeperst dat ze aan hun basis bijna solide lijken, gevlochten met interne drukstructuren als glasvezelkabel uitgerekt over een megaparsec. Waar elke jet eindigt, ontploft de kinetische energie in een verblindend compact hotspot-schok — een bevrozen moment van geweld dat uitwaaiert in enorme, vaag lumineuze radiolobben van vervaagd gebrande oranje en stoffig mauve, elk groter dan het omringende sterrenstelselcluster zelf. Aan de flanken van de centrale kern tekenen de röntgenkaviteiten zich af als donkere, ellipsoïdale holtes waar het relativistische plasma het hete intraclustermedium fysiek heeft verdrongen, omrand door een dunne schil van samengeperst plasma dat oplicht in koud cyaan en bleek aquamarijn — bewijs van gas dat verhit is tot tientallen miljoenen graden Kelvin. Het gehele tafereel baadt in de richtingloze, diffuse warmte van het intraclustermedium zelf, een bleekgouden en roze nevel die de diepzwarte intergalactische ruimte transformeert tot iets bewoonbaars, terwijl verre sterrenstelselhalos als geesten wegdrijven in de achtergrond.