De beschouwer bevindt zich volledig ondergedompeld in het cytoplasma van een bacterie, net voorbij de vage, vezelige rand van het nucleoïd, en wat zich in alle richtingen ontvouwt lijkt minder op een vloeistof dan op een levende steen — een amberkleurig, harsachtig medium zo verzadigd met macromoleculen dat geen enkel leeg volume zichtbaar is. Ribosomen vullen het volledige gezichtsveld als donkere, nauw opeengepakte bollen van diepgrijs tot warm oker, van elkaar gescheiden door nauwe spleten van slechts vijf tot tien nanometer, zodat het geheel eerder doet denken aan het metselwerk van een oeroude muur dan aan de binnenzijde van een cel. Door deze granulaire dichtheid weven polysome-ketens als onregelmatige parelnoeren — zes ribosomen geregen langs een nauwelijks zichtbare mRNA-draad, een bleekcrèmekleurig, lichtgevend filament dat doorbuigt onder zijn eigen moleculaire gewicht en in het warme bruine waas verdwijnt. Links domineert een GroEL-chaperonine de scene als een massief, gesegmenteerd vat van leisteengrijs, zijn dubbelring-architectuur zo groot ten opzichte van de omringende ribosomen als een stenen zuil ten opzichte van keitjes, zijn centrale holte openend naar een iets koeler, zwak oplichtend interieur. Hier en daar flikkert een GFP-gemerkt eiwit als een smaragdgroene vlam op — de enige kleurbreuk in een wereld die verder volledig in amber en duisternis is verzegeld.
Bacteria