Poxvirus bakstenen richel

Op het brede, verweerde oppervlak van dit vaccinia-poxvirus strek je je blik uit over een landschap van grijsgroen eiwitmateriaal dat zich bijna vlak uitstrekt tot aan een nauwelijks gebogen horizon — een plateau van biologische materie, 360 nanometer van rand tot rand, als een Martiaans hoogland gezien vanop kniehoogte. Onder je voeten kreukelt het buitenste membraan zacht, een lipide-eiwitcomposiet dat diffuus blauwachtig licht opvangt in ondiepe plooien, terwijl voor je parallelle ruggen van oppervlaktetubuli oprijzen als middelhoge muren van samengeperst eiwitkoord — mat en korrelig, de kleur van geoxideerd pewter met een vleug olijfgroen. Dit poxvirus bezit geen icosaëdrische symmetrie zoals de meeste virussen: hier heerst ruwe, asymmetrische oerarchitectuur, gevormd door een van 's biologieën complexste en vreemdste deeltjes, een massieve baksteenvormige structuur met laterale lichamen die als begraven keien onder een membraancanvas drukken en diepe tealgrijze schaduwen werpen. Boven alles hangt het buitenste membraan als een doorschijnend rookglas, terwijl bolvormige eiwitmassa's in het waterige medium traag dobberen, hun aanwezigheid verraden door subtiele drukgolven in de membraanplooien — een adembenemend desolaat landschap van biochemisch licht en primordiale materie.