Volvox Binnenste Kathedraalkoepel

Vanuit het geometrische hart van de Volvox-bol kijken we omhoog naar een levend koepelgewelf van een halve millimeter doorsnede — een ruimte die, op deze schaal, zich uitstrekt als het schip van een gotische kathedraal. De koepelwand is opgebouwd uit duizenden biflagellate somatische cellen, elk ongeveer tien micrometer groot, ingebed in een waterhelder glycoproteïnematrix als smaragden in bleek barnsteen, onderling verbonden door bijna onzichtbare cytoplasmadraadjes die het licht slechts opvangen als fijne zilveren filamenten — samen vormen zij de coördinerende architectuur van één enkel koloniaal organisme. Elk cellichaam draagt een roestoranje oogvlekje, een carotenoïde fotoreceptor die gloeit als een miniaturuurvlam, en de gebundelde flagellen van de gehele kolonie genereren een nooit ophoudende metachroon golvende aurora over het binnenoppervlak van de koepel, een smaragdgroene rimpeling die de bol in zijn geheel langzaam door de waterkolom laat draaien. Onder ons hangen drie dochterkolonies vrijzwevend in het aqueuze binnenste: de grootste is bijna volledig volgroeid en omstraald door zijn eigen ciliair licht, de middelste compact en jadegroen van onverbruikt cytoplasma, de kleinste een stil bolletje cellen waarvan de flagellen nog niet in beweging zijn gekomen — drie planeten in een glazen reliekschrijn, elk één stap verder verwijderd van de geboorte.