Je bevindt je op de bodem van de diepste stilte op aarde, waar een oneindig glad sedimentvlak van ultrafijn klei — de kleur van oud bot en bleek as — zich in alle richtingen uitstrekt als een poolwoestijn zonder bereikbare horizon, terwijl foraminiferen-schelpen als verlaten kalkstenen kathedralen uit de ondergrond rijzen en glazige silicaspiculen van sponsen verspreid liggen als omgevallen radiatormasten. Boven je dalen marineesneeuw-aggregaten neer uit de blauwgrijze duisternis — losse clusters van diatomeeën-frustules, fecale pellets en slijmdraden, amberbruin van kleur, elk roterend in de bijna vaste viscositeit van het bodemnabije water en een nauwelijks zichtbaar kielzog achterlatend dat traag uiteenvalt. Naast je beweegt een langgerekt, fijn geringd nematodelichaam in een bijna geologisch langzame sinusoïdale golfbeweging voort, zijn grote chemosensorische amphid-organen — proportioneel enorm, als twee inwaartse schotels aan het kophoofd — gericht op de oplossende organische moleculen die van het dichtstbijzijnde aggregate-vlokje afdrijven. De klei registreert jullie passage als ondiepe indrukken die onmiddellijk worden dichtgevuld door het ultrafijne sediment, zachter dan nat talkpoeder op deze schaal. Dit is geen afwezigheid van leven, maar leven dat opereert in het tempo van de afgrond, waar elk joule energie telt en de tijd wordt afgemeten aan de afdaling van organisch sneeuw vanuit een oppervlak dat twee kilometer boven je ligt.
Nematodes