Binnen de symbiont-kamer

Op deze schaal, diep verscholen in de kalkstenen architectuur van een levende foraminifeer, welft een koepel van doorschijnend amber-goud calciet boven je op als de binnenkant van een miniatuurkathedraal gehouwen uit warm honingglas. De wanden zijn doorboord door rijen perfecte cirkelvormige poriën, en door elk daarvan valt een naaldscherpe zuil van oceaanlicht naar binnen die gouden halos op de granulaire cytoplasmabodem werpt en zweevende deeltjes even doet fonkelen als ze een lichtbundel passeren. Op de vloer en in de ruimte daarboven leven de diatomeeënsymbionten — afgeplatte ellipsoïdale cellen met diepe chocolade-gouden chloroplasten, gerangschikt in nette rijen zoals tegels op een warme gewelf, hun silica-frustulen subtiel iridescent in het schuin invallende licht. Daartussen drijft het granulair ectoplasma: een dichte amber-gel gevuld met donkere ovale mitochondriën die traag roterend als zaden door barnsteen bewegen, terwijl lipide-druppeltjes het licht vangen als kleine opaalachtige bollen. Recht voor je gaapt het septale foramen — een perfect cirkelvormige donkere doorgang door de calcietwand — die het oog als een gravitationeel middelpunt de diepte in trekt, naar het flauwe warme gloeien van de volgende kamer.