Waterstofbrug-netwerk turbulentie

Je bevindt je volledig omsloten door vloeibaar water op kamertemperatuur, en vanuit elke richting dringen reusachtige moleculen op je in als een dichte, onstuitbare menigte zonder begin of einde. Elke watermolecuul torent boven je uit als een herkenbare sculptuur: een grote, diep karmozijnrode zuurstofsfeer met een zwak metallieke glans, geflankeerd door twee parelwitte waterstofbolletjes die als gespreide armen uitsteken op hun karakteristieke hoek van 104,5 graden, terwijl twee violet-indigo lobben van elektronendichtheid als afgeronde oren vanuit het zuurstofatoom naar buiten prikken. Tussen de moleculen flikkeren cyaan-turquoise draden van waterstofbindingen in en uit het bestaan — gedurende slechts een picoseconde lichten ze op als een koude, bijna bioluminescente nevel die twee naburige moleculen verbindt, om dan meteen weer te verdwijnen in de leegte. De verlichting heeft geen enkele vaste bron: elk molecuul straalt zijn eigen chemische gloed uit, zodat karmozijnrode schaduwen zich ophopen in de holten tussen de zuurstofkernen, terwijl het koele cyaanblauwe licht van kortstondige bindingen en de lila waas van elektronenparen samen een voortdurend wisselend, verblindend aurora vormen. De beweging is meedogenloos en overweldigend — een aanhoudende, chaotische storm van roterendeervende en stotende moleculen die het waterstofbindingsnetwerk elk moment opnieuw weven en verscheuren, zonder vloer, zonder plafond, zonder ook maar een ogenblik van stilstand.