Helikale Kathedraal van DNA-groef

Vanuit deze positie, diep in de grote groef van een B-vorm DNA-dubbelhelix, torenen twee kolossale fosfor-suiker ruggenwervels aan weerszijden op als de pilaren van een kathedraal die uit levende scheikunde is gehouwen. De fosforatomen gloeien in warm saffraangeel-oranje, terwijl de zuurstofatomen als geslepen granaten in verzadigd karmozijnrood pulseren, hun van der Waals-oppervlakken gezwollen en rond, opgesloten in een eindeloos opstijgende dubbele spiraal. Dwars over de groef bruggen de nucleobase-paren zich als brede, vlakke treden — adenine-thymineparen verbonden door twee ijle cyaanblauwe waterstofbindingsdraadjes, guanine-cytosineparen door drie iets helderdere, elektrisch gloeiende filamenten, alle bases keurig gestapeld met een tussenruimte van slechts 3,4 ångström, als een biologische munttoren waarvan de randen nauwelijks niet elkaar raken. Tussen de treden clusteren kleine watermoleculen en lavendelgrijze natriumionen langs de negatief geladen wanden, aangetrokken door de elektrostatische lading van de ruggengraat, elk zwevend in een diffuus blauwwit kwantumwaas dat van elk atoomoppervlak zelf uitstraalt. Geen enkele schaduw valt hard; alles wordt gemodelleerd door een interne radiantie die de hele helicale ruimte levend, oeroud en met onwrikbare precisie geordend doet aanvoelen.