Cyanobacterieel Biofilm Prairie

Je blik reikt nauwelijks boven de golvende torens van barnsteen-kleurige extracellulaire polymere substantie (EPS) die zich als honingglazuurde cañonwanden om je heen opstapelen, doorlicht van onderaf door een diffuus goudgeel schijnsel dat elke geleiachtige pilaar laat oplichten als gebrandschilderd glas in de laagstaande herfstzon. Over dit warme grondvlak slingeren donkerblauwe-groene Oscillatoria-filamenten in dikke, touwachtige bundels, hier en daar opflakkerend in diep baksteenrood wanneer chlorofyl-rijke scheden het licht teruggooien in een plotselinge, organische gloed — want dit is een cyanobacteriële biofilm, een levende stad van fotosynthetische micro-organismen ingebed in een zelfgeproduceerde matrix van polysacchariden en eiwitten die tegelijk bouwmateriaal, waterbuffer en chemische snelweg zijn. Gouden diatomeeënfrustrules steken schuin omhoog uit het EPS als gesilicificeerde botfragmenten in sediment, hun radiaalsymmetrische silicaarchitectuur prismatische halo's werpend, terwijl koepelvormige kolonies coccoïde cyanobacteriën als jade halfbollen boven de capillaire waterkanalen uitrijzen. Op de voorgrond plungt het brede, amberkleurige voorlichaam van een tardigrade met gebogen rugspanning het mat in — stijlet pompend, klauwparen diep verankerd in de EPS-richels — een jager zo compact en taai dat hij droogvallen, straling en bijna vacuüm kan overleven, hier voor dit ene moment volledig aanwezig in het eten.