Instantonwervelvlakte

Je staat in een bijna lege QCD-vacuümvlakte die oogt als zwart-magenta glas met violet fluweel, maar in werkelijkheid een levend veld van quark- en gluonfluctuaties is. Over het oppervlak schieten voortdurend vluchtige groen-rode en blauw-gele creatieflitsen op, virtuele quarkparen die in yoctoseconden verschijnen en weer verdwijnen, alsof de ruimte zelf onafgebroken samentrekt en weer ontspant. Af en toe condenseert uit de duisternis een draaiende instanton tot een diep paars spiraallichaam van slechts fracties van een femtometer, dat radiale gluonlijnen uitademt voordat het oplost in het vacuüm. Schuin door het hele tafereel loopt een zachte amberkleurige korrel, de zichtbare aanwijzing van de chiraal gebroken symmetrie die de leegte een subtiele richting en warmere dichtheid geeft.