Transparante Embryozak

Je bevindt je in de binnenste holte van een eicel-zak, omsloten door twee integumentlagen die zich als de gewelven van een ivoren grot boven je buigen — elke wand een mozaïek van strak aaneengesloten cellen, doorschenen door een diffuus, intern licht dat het weefsel zelf lijkt te emaneren. Op veertig micrometer van de eicel zweef je tegenover haar peer-vormige gestalte: de buitenste cytoplasmazone diep jadegroen van organellen, het inwendige verhelderend rond een groot, alabastwit celkern waarvan de nucleolus glanst als een parel in stil water, terwijl de twee synergidecellen aan weerszijden hun filiform wandinvouwingen tonen als gouden, vertakte filamenten die het licht terugkaatsen als smeulende kool. Achter de eicel strekt de centrale cel zich uit als een kristalheldere zaal gevuld met optisch puur cytoplasma, waarin twee polaire kernen als lavendergrijze manen drijven, en ver weg aan de chalazale pool zijn drie antipodale cellen vaag te onderscheiden — ronde schaduwen vervaagd door de interveniërende diepte, als keien gezien door helder maar diep water. Deze architectuur is het toneel van dubbele bevruchting, het proces waarbij één stuifmeelbuis twee kernen afgeeft: één voor de eicel, één voor de polaire kernen, waarmee zowel het embryo als het voedende endosperm in één enkel biologisch moment worden aangelegd.