Spiraalsamenvoging, Steruitbarsting

Het blikveld wordt volledig opgeslokt door twee spiraalstelsels in hun laatste omhelzing — een botsing van zulke omvang dat de afzonderlijke stervormingsgebieden, elk honderden lichtjaren breed, nauwelijks zichtbaar zijn als vage lichtpuntjes in de overweldigende geometrie van getijdestromen en getijdebruggen. De twee kernen, één warm amberkleurig van oude sterrenpopulaties en de ander iets blauwhiter van jongere sterren, hangen als lantaarns boven een netwerk van geïoniseerd waterstof dat tussen hen in gloeit — tegelijk broos en verblindend, doordrenkt met het licht van tien miljard ingebedde zonnen. Langs de contactzone waar de twee schijfvlakken elkaar doordringen, ontvlamt een ketting van felroze en karmozijnrode HII-knopen, elk een jonge sterrenhoop die zijn geboortewolk verscheurt met ultraviolet straling, terwijl de getijdestaarten in de periferie reiken als parabolen van calligrafische precisie — blauwwit aan de buitenste bogen waar jonge supergiganten nog branden, verfadend naar room en amber aan de uiteinden. Aan één zijde trekt een afzonderlijke gasvlecht weg van het stelsel, gladder en koeler van kleur, afgebroken door de ramdruk van het hete intraclustergas dat de lege ruimte tussen de stelsels vult, terwijl het kosmische web zich in de verre achtergrond slechts laat vermoeden als een nauwelijks zichtbaar kanten weefsel van uiterst verre sterrenstelsels.