Eerste Ster Ontbrandt

Je drijft in een duisternis die geen vergelijking kent — geen stof, geen metalen, geen enkel gefuseerd foton dat ooit dit volume heeft doorkruist — terwijl immense gordijnen van primordiale waterstof en helium traag naar binnen vouwen onder de zwaartekracht van een donkere materie-halo, hun oppervlakken gehuld in het nauwelijks waarneembare karmozijnrode schijnsel van een kosmische achtergrondstraling van zo'n 54 Kelvin, de thermische nagloed van een universum dat nog niet is afgekoeld. Dan, in het geometrische hart van deze instortende wolk, breekt de eerste ster open: een hypermassieve protostellaire kern van tienduizenden Kelvin blaast hard ultraviolet in alle richtingen en kerft een scherp begrensde Strömgren-sfeer uit het neutrale gas — een kristalhelder violet-blauw ionisatiefront dat met ongekende scherpte contrasteert met de ondoorzichtige amber-bruine primordiale materie eromheen, want er is geen stof dat het licht kan verstrooien, geen koolstof, geen silicium, geen zuurstof, alleen zuiver gas dat voor de allereerste keer door fusiestraling wordt aangeraakt. Op een afstand van twee à drie lichtjaar domineert dat enkele blauwe oog de duisternis als een opening in de eeuwigheid, de binnenwanden van de omringende gasgordijnen fluorescentie-oranje en dof magenta waar de UV-straling hen raakt, terwijl hun buitenflanken onwetend blijven, nog steeds gebaad in het rode-bruine schaduw van onverlichte oermaterie. Het is het eerste licht dat dit volume ooit heeft gekend, en de leegte eromheen voelt niet leeg maar zwanger van alles wat nog moet komen.