Zuiltop Fotoëvaporatie Uitzicht

Je zweeft aan de top van een reusachtige moleculaire pijler, waarvan het oppervlak oprijst als de kam van een verstende storm — donkerbruin en houtskoolzwart, gevlochten met kronkelige ruggen van samengeperst gas en interstellair stof dat zich over miljoenen jaren heeft verdicht. Direct voor je wordt de voorrand van de pijler langzaam verteerd: ultraviolette straling van de enorme OB-sterren boven je kerft de rand uit tot een fijn gefractureerde kam van gloeiend amber en diep oranje, waarbij dunne, doorschijnende filamenten van het oppervlak krul­len als gloeiende as van brandend papier, elk verlicht door de recombinatiegloed van vers geïoniseerd waterstof. Vanuit een spleet vlak onder je stijgt een ijsblauw-witte straal van geïoniseerd gas bijna loodrecht omhoog — de onmiskenbare uitademing van een verborgen protostar die zich nog steeds samenvoegt diep in het koude binnenste van de pijler, zijn uitstroom door de korst priemend en uiteenvallend in raakvlakken met het omringende plasma. Boven en rondom je opent de H II-holte zich als het inwendige van een reusachtige lichtgevende kathedraal, doordrenkt met een magenta-roze Hα-gloed die elk volume vult, doorweven met sluiers van turkoois en saliegroen — het verboden-lijn-emissie van dubbel geïoniseerd zuurstof — terwijl de scherpe ionisatiefront aan de pilaarrand de grens markeert tussen ijskoude moleculaire duisternis en brullend vuur.