Binnen het Waterstof Ionisatiefront

Je zweeft midden in een diffuse wolk van roodgloeiend gerecombineerd waterstofgas, een omni-directionele neveligheid van karmozijn en magenta die geen vloer, geen plafond en geen horizon kent — enkel laag na laag doorschijnende sluiers van ioniserend plasma die zich uitstrekken over fracties van een lichtjaar in elke richting. Vlak voor je rijst het ionisatiefront op als een onmogelijke lumineuze wand, een scherp gedefinieerde grens van slechts enkele duizenden kilometers breed waar de fundamentele toestand van het gas abrupt omslaat: aan jouw zijde heet ioniserend plasma van 10.000 Kelvin, aan de verre zijde koud moleculair gas van amper tientallen Kelvin, waarvan het amberkleurig-oker schijnsel als vuurgloed door het verscheurde gordijn heen sijpelt. Het front zelf is fractaal verbrokkeld — zijn voorrand bezaaid met weerstandbiedende compacte klompen neutraal gas die als kapen in een gloeiende zee uitsteken, elk van hen een kegelvormige harde schaduw terugwerpend door de scharlakenrode nevel zodat de hele ruimte doorsneden wordt met die speerachtige schaduwbanen, hun penumbra's zachtjes opgloeien waar zelfs marginale ultraviolette straling recombinatie uitlokt. De enorme O3-ster die buiten beeld brandt met honderdduizenden malen de lichtkracht van de zon blaast de voorzijden van die klompen weg tot dunne amber-oranje halo's van fotodissociatiestraling, terwijl lange verdampende stromen als rook in een windstille storm achterwaarts krullen en oplossen in de alomtegenwoordige rode gloed.