Ribosoom peptide-uitgangstunnel

Je bevindt je diep in het binnenste van een ribosomale uittunnnel, omsloten door gewelfd ribosomaal RNA dat als de wanden van een levende kathedraal om je heen kromt — de ribbelende dubbele helixen van rRNA-stelen vormen een nauwsluitend kanaal van nauwelijks tien ångström op de smalste punten, hun fosfaat-suikerruggengraten glanzend nat als gepolijst kobaltblauw steen. Op regelmatige intervallen vangen magnesiumionen het zwakke bioluminescente licht en kaatsen het terug als scherpe, geelwitte vonken, als klinknagels in een scheepsromp die de negatieve ladingen van het RNA neutraliseren en de architectuur van de tunnel in stand houden. Door het hart van dit beknellende kanaal kronkelt de nieuw gesynthetiseerde polypeptideketen — warm amber en gesiena, residue voor residue geboren uit het peptidyltransferasecentrum daarboven, met hier en daar de eerste glimpen van een alfa-helix die al begint te ontvouwen terwijl de keten voortglijdt. Aan de periferie, achter de innerlijke RNA-wand, flakkeren onregelmatig teal-blauwe lichtpulsen op en doven weer uit, GTP-hydrolyse-gebeurtenissen die zich manifesteren als vluchtige chemoluminescente flitsen voordat ze binnen femtoseconden oplossen in de dichte, solventgevulde duisternis. Alles hier beweegt — thermische trilling doordringt elke binding, elke knik van de keten, elk ångström van een ruimte die nooit stil is.