Hexagonaal IJsrooster Van Bovenaf

De blik valt recht naar beneden langs de kristallografische c-as van ijs Ih, en wat zich ontvouwt is een oneindig honingraatkathedraal in ijsturquoise en diepblauw-zwart — ring na ring na ring van watermoleculen die zich in perfecte zeshoekige symmetrie uitstrekken tot ver onder het zichtbare. Elk molecuul hangt als een berijpte lantaarn op zijn roosterpunt, verbonden met vier buren via waterstofbruggen van precies 2,76 Å, waarbij de tetraëdrische hoek van 109,5° de architectuur dwingend oplegt en elke binding een vage dubbele schaduw draagt — het zichtbare bewijs van de protonwanorde die de ijsregels van Pauling voorschrijven. De meest aangrijpende kenmerken zijn de donkere zeshoekige schachten die op gezette intervallen door het rooster zijn geslagen: structurele afwezigheden, geometrische noodzaak van de tetraëdrische bindingshoek die dichtstapeling weigert, en het is precies deze ledige ruimte die verklaart waarom ijs minder dicht is dan vloeibaar water. Het omgevingslicht lijkt van binnenuit het rooster zelf te komen, een diffuse koude gloed die bij de dichtstbijzijnde zuurstofkernen bleekblauw-wit is en met toenemende diepte overgaat in een verzadigd teal-indigo, terwijl de thermische vibraties bij −10°C de contouren van de verste molecuullagen oplossen in een lichtgevende turquoise waas. Men staat hier niet buiten de materie maar er middenin, omsloten door tienduizenden moleculen die in kristallografisch unisono trillen.