Doorsteek door DNA-hoofdgroef

De bezoeker staat op de bodem van een microscopisch kleine canyon, omgeven door massieve ribbelwanden van bronzen deoxyriboseringen en roestoranje fosfaatgroepen die als gefacetteerde lantaarns uitsteken, terwijl een elektrisch blauwe elektrostatische gloed de volledige ruimte doordrenkt en de 22 ångström brede doorgang zichtbaar maakt als een smal lint van azuurblauwe nevel hoog boven het hoofd. Onder de voeten liggen lagen van horizontale basenpaarschijven — tealblauw adenine gekoppeld aan oekerbruin thymine, bosgroen guanine vergrendeld met lavendelblauwe cytosine — gescheiden door nauwkeurige π-stapelingsintervallen van 3,4 ångström, als geologische strata in een levend sedimentair gesteente. Dit is het grote groef van B-DNA, een van de meest bepalende structuren van het leven, waar de specifieke geometrie van de wanden bepaalt welke eiwitten kunnen binden en zo de lezing van het genetische alfabet regelt. Langs de fosfaatwanden hangt een sierlijke ketting van geordende watermoleculen die glinstert als bioluminescente parels, elk gebonden via waterstofbruggen — bindingen die iedere pico- tot nanoseconde breken en opnieuw vormen in een voortdurend trillen dat de gehele architectuur levend en nooit definitief maakt.