Dubbellaags midvlak membraankanaal

Je bevindt je in het geometrische hart van een fosfolipidendubbellaag, ondergedompeld in het hydrofobe binnenste op slechts twee nanometer afstand van beide kopgroep-kustlijnen, omringd door een dicht, golvend woud van ivoorkleurige en bleekgouden vetzuurketens die zich als een thermische nevel in alle richtingen uitstrekken en waarvan de van-der-Waalsoppervlakken zo dicht op elkaar gepakt zijn dat de tussenliggende ruimte nauwelijks als schaduw zichtbaar is. Het omgevingslicht heeft hier geen enkele bron: het ontstaat uit de flauw elektrostatische gloed van elk elektronenwolk, een diffuus, warm schijnsel dat het gehele hydrofobe interieur doet oplichten als een diepgouden amber-ivoren mist, licht bevend door thermische beweging alsof alles aan de rand van smelten trilt. Dominerend in het gezichtsveld rijst het kaliumkanaal op als een massief basalten monoliet van viervoudige symmetrie — een transmembraankolom van zo'n 3,5 nanometer doorsnede waarvan de diepaarse helices zijn omstrengeld met hydrofobe zijketens die naadloos verstrengeld zijn met de omliggende lipidestaarten, terwijl de selectiviteitsfilter in het poriecentrum brandt met een geconcentreerde rood-oranje gloed van carbonylzuurstofatomen die kaliumionen in een enkelvoudige rij omhullen als smeulende amber kolen. Ver boven en onder je pulseren de glycerofosforycholinekopgroep-kustlijnen met verzadigde atomaire kleur — cadmiumoranje fosforatomen, elektrisch kobaltblauwe stikstofatomen en zachtkarmozen esterzuurstofbruggen — terwijl het water daarbuiten slechts zichtbaar is als een turbulent zilverwitschuim dat tegen het geladen grensvlak drukt als branding tegen een rif.