Bioluminescente Keten Middernacht

In het absolute zwart twee meter onder het middernachtelijk zeeoppervlak ontvouwt zich een levend lichtspel: een ketting van vijfentwintig salpzoöïden strekt zich als een spookachtige luchtkroonluchter door het gezichtsveld, terwijl bioluminescente pulsen in een koude, blauwe golf van zoöïde naar zoöïde reizen, elk flitslicht slechts driehonderd milliseconden brandend voor het weer dooft. Ieder verlicht vat onthult zijn eigen innerlijke architectuur — acht donkere spierbanden als schaduwringen geperst tegen de stralende lichaamsmantel, en een amber gekleurde darminhoud die als een smeulende kool zweeft tegen het chirurgisch zuivere 476-nanometer blauw, de twee kleurtemperaturen samenvloeiend aan hun raakvlak tot een dun aureool van bleek goudgroen. Het lichaamsweefsel is geen oppervlak maar een medium van gel, water en bijna-niets, zodat het licht niet weerkaatst maar uitstraalt vanuit de substantie van het dier zelf, en elke zoöïde leest als een op zichzelf staande koude ster. In elke richting eromheen pulsen verre ketens als losse driedimensionale constellaties — van zichtbare kraalvormige draden tot nauwelijks waarneembare blauwe vonken — terwijl het zoutwater het licht opslokt voor het kan terugkeren, zodat de geometrie van diepte wordt gevoeld eerder dan gezien. Tussen de organismen is het universum volmaakt en onherroepelijk zwart.