Polyclaad magenta op koraalroze

Boven het roze korstvlak hang je op ooghoogte van een wezen van vijf centimeter — en op die schaal strekt het kalkachtige oppervlak van de koraalwier zich uit als een uitgestrekt, gebarsten plateau van roos en zalmkleurig mineraal, elke cel zo groot als een keisteen, de witte randen als krijtlijnen tussen flagstones getrokken. Door dit landschap van levend steen beweegt de Pseudobiceros als een ontvouwen banier: zijn dorsale vlak straalt een verzadigd elektrisch magenta uit dat onder het refracterende wateroppervlak pulseert tussen donkere wijn en felle fuchsia, terwijl de witte, geplooide zijranden als nat zijde golven in de zachte deining van het getijdenwater. Slechts zes centimeter boven zijn huid bevindt zich het wateroppervlak, op deze schaal een vloeibaar glazen firmament dat het Pacifische middagzonlicht verbrijzelt tot schuivende netten van gehamerd goud, spelend over het roze calciet in voortdurend veranderende rivieren van amber en schaduw. Zwak zichtbaar door zijn nauwelijks transparante huid loopt een vertakt patroon van darmdivertikels als een gekneusd paars aderwerk — een afdruk van het binnenste van het dier op zijn eigen buitenkant. Op de achtergrond rijzen oranje bryozoa-kolonies op als geometrische vestingwallen van gestapelde kalkstenen boogjes, elk zoïdapertuur scherp en donker als een fisterraam, terwijl een gesloten anemoonkolom als een fluwelen obelisk van olijf en oudroze boven het substraat uittorent.