Flagellaire Motor Rotor Zicht

Je zweeft roerloos boven de centrale as van de bacteriële flagellairmotor, en kijkt recht omlaag in een van de meest verfijnde mechanische structuren die de levende natuur heeft voortgebracht. Onder je dalen concentrische ringen — de L-, P- en MS-ringen — als de doorsnede van een antieke tempel neer door gelaagde membranen: de buitenste ring glinstert als koud brons in het lipopolysaccharide van de buitenmembraan, de peptidoglycaanlaag gloeit amberkleurig daartussen, en het MS-ringcomplex vult het binnenste membraanvlak met geoxideerd goud en gehard staal, zijn oppervlak geribbeld met eiwitgrenzen die het licht vangen als fijne schubben. Zeventien statorcomoplexen van MotA en MotB verdringen zich in bijna perfecte radiaalsymmetrie rondom de rotor, elk een asymmetrische massa die als een machtig steunbeer tegen de binnenmembraan drukt — samen vormen ze een ringvormig array van moleculaire machines dat oogt als de cilinderwand van een turbine op industriële schaal. Boven je schroefdraait het flagellaire filament als een lang, gelijkmatig spiralend kabel het extracellulaire milieu in, terwijl de omringende ruimte gevuld is met een zwak lumineuze, troebele suspensie van opgeloste moleculen die het licht verstrooien tot een diffuus blauwgrijs waas — want zelfs de leegte hier is niet leeg, maar doordrenkt van de chemische drukte die dit geheel onophoudelijk laat draaien.