Mnemiopsis geslachtscellen wolken

In het zwarte water van de Chesapeake Bay, dertig voet onder het oppervlak, drijven drie Mnemiopsis leidyi als levende lantaarns van zacht blauwgroen licht — hun wanden van mesoglea zo dun en zo precies afgestemd op het brekingsindexvan het zeewater dat ze meer aanvoelen als trillingen in de ruimte dan als tastbare vormen. Langs hun flanken rollen metachrone golfbewegingen van lichtende kamplaten, elke ctene die in volgorde oplicht in een cascade van kobaltblauw naar aquamarijn, alsof acht parallelle stroken glasvezelkabel langzaam worden aangestoken. Uit de gonopoorsleuven langs de meridiaalkanalen zweven witte sluiers van zaadcellen naar buiten, geen stralen maar trage uitademingen die het omringende bioluminescente licht opvangen en het weerkaatsen als parelachtige mist van pearlwit doorschieten met koud blauw, terwijl twee plumes samenvloeien tot een hangende voortplantingsnevel die chemische signalen draagt die onzichtbaar de gameten oriënteren. Daartussen tuimelen de eitjes — elk een volmaakte brekende bol van amper honderdtwintig micrometer, die als een microlens het omgevingslicht samentrekt tot een heldere inwendige caustica, een miniatuurster omgeven door een prismatisch diffractiehalo van violet tot oranje — tientallen tegelijk in verschillende dieptevlakken, zodat het geheel oplost in een biologisch noorderlicht van gloeiende gameten, omhangen door stilte en zout en duisternis.