Ronddraaiende Amphiblastula-larve

Voor je zweeft een ovaal wereld van nog geen halfmillimeter doorsnede, een amfiblastu­lalarve van een kalkspons die zichzelf ronddraait in het blauwe schemer­licht boven een rif. Eén scherpe zijlichtbundel snijdt het lichaam in tweeën: een gouden voorste halfrond, waarvan het oppervlak nauwelijks te onderscheiden is van de wimperkrans die erop staat te trillen — duizenden glazen naalden die in metachroni­sche golven samentreffen en het licht uiteenrijten tot een fijne regenboogzoom van violet, cyaan en bleekgoud. De achterste helft is stiller en donkerder, gevuld met grote archeologocyten die bolle vetinsluitingen dragen, zichtbaar als amber puntjes achter bevroren glas; dit zijn de energiereserves waarmee de larve over uren tot dagen een geschikte plek zal opsporen om zich vast te hechten en te metamorfoseren tot een jonge spons. Op de grens tussen beide helften vervagen de wimpers geleidelijk in bloot membraan, en straalt de translu­cente wand zachte schaduwen van de interne geometrie naar buiten — een levend preparaat dat zichzelf toont. Verspreid in het omringende water drijven diatomeeën als gegraveerde medaillons en tumelen staafvormige bacteriën in trage Browniaanse bogen, onverschillig voor het kleine bol­lichaam dat al zijn moleculaire machinerie inzet voor het meest urgente biologische doel: aankomen.