Apocalyps van Indroging

De wereld die je betreedt is er een van wiskundige verstening: een droogvallend bodemkorst-landschap waar quartz-monolitieten van roosgrijs silica met ijzeroxidesporen als roestige littekens oprij­zen tot op wandelhoogte, en waar het amberkleurige licht zo laag invalt dat elke korrel een scherpe schaduw werpt zo diep als een ravijn. Boven je — en tegelijk naast je — hangt het lucht-waterraakvlak als een doorzakkend, gebogen spiegel van oppervlaktespanning, die het kiezelstrand in een visogeprojectie terugkaatst en goudkleurige caustieken over de kleipolygonen danst voor­dat het zich centimeter voor centimeter terugtrekt en een zouttijlijn achterlaat op de kwartsvlakken. In dit landschap staan drie gestalten als stations van een langzame catastrofe: de eerste rotifer nog vrijwel glashelder, cilindrisch en verticaal als een klein gebouw met gloe­iende interne organen zichtbaar door de lichaamswand; de tweede al half samengetrokken, zijn integu­ment gekreukeld tot perkament met matte opaciteit waar het syncytium zich van zichzelf heeft losge­maakt; de derde volledig een tun — een compact amber-bruin ellipsoïde nesteld tussen twee kwartskorrels, ononderscheidbaar van mineraal detritus, met daarbinnen een metabolisme dat geduldig als steen wacht. Biologie is geologie geworden, en de spiegel daalt nog steeds.