Karmozijnrood fluorescent sterrenveld

In absolute duisternis drijven tientallen fytoplanktoncel­len als gloeiende kooltjes, hun chlorofyl-autofluorescentie brandend op 680 nm in een verzadigd karmozijnrood dat geen externe lichtbron nodig heeft — elk foton dat we waarnemen is geboren binnenin de cellen zelf. De dubbellobige chloroplasten tekenen zich af als scharlakenrode niervormen, bilateraal symmetrisch en dicht gepigmenteerd, met gestapelde thylakoïdmembranen die het zelfgegenereerde licht opvangen en het naar binnen toe verdiepe­n tot donkerburgunder. Verspreid tussen de karmozijnen massa's flitsen de cyanobacteriën als scherpe oranjevonken — hun fycoeritrine-fluorescentie brandt heter en meer tangerine dan het chlorofylrood, en in hun puntgedaante of ketenvormige rangschikking tekenen ze minuscule constellatielijnen door het zwarte medium. Het vloeistofmilieu zelf is onzichtbaar maar voelbaar: op plekken waar membraanvesikels en opgelost organisch materiaal het cellulaire schijnsel verstrooien, vormen zich smalle aureolen van een micron dik, net genoeg om te bevestigen dat we zweven in oceanisch water en niet in vacuüm. De ruimtelijke diepte die zo ontstaat — van overhangende karmozijnen continenten nabij tot spaarzame robijnrode puntjes in de verte — maakt van dit waterdruppeluniversum van slechts enkele micrometers een sterrenveld zonder horizon, een kosmos waarin deze levende lichtlichamen de enige oriëntatie vormen.