Golgi Fabriek Interieur

Binnenin de cel zweven de Golgi-cisternae als gestapelde platen van gehamerd amber-glas, elk slechts enkele tientallen nanometers dik, hun randen opzwellend aan de trans-zijde tot glanzende vesiculaire bollen die langzaam door het cytoplasma drijven als verlichte lantaarns, gevuld met calcietprecursoren op weg naar de grote assemblageruimte. Die ruimte — de coccolithvesikel — domineert het blikveld als een reusachtige industriële koepel, haar binnenste gevuld met een koelblauw aquatisch schijnsel waarin een nascent coccolithwiel oprijst: dertig donkergrijze calcietprisma's, elk een paar honderd nanometer breed, radiaal gerangschikt op een doorschijnende polysacharidebasisplaat met de textuur van bevroren zijde. Eén kwadrant van de ring is nog open, de kristallen daar korter en onregelmatig aan hun uiteinden, want de mineralisatie gaat door terwijl calciumionen in onzichtbare pulsen door de membraanwand stromen. Rondom alles stutten ribosomen — kleine donkere korreltjes — dicht op de membranen van het endoplasmatisch reticulum, zo talrijk dat elk oppervlak een fluweelachtige ruwheid krijgt, terwijl af en toe een oranje-rode puls van een passerende mitochondrion door het granulair donkere cytoplasma breekt. Dit is een levende fabriek die in absolute stilte steen assembleert uit de zee, elke kubieke nanometer bezet, elke beweging traag en onvermijdelijk in een medium dat bij deze schaal de viscositeit van honing heeft.