Bipolaire Protostellaire Holte

Je bevindt je in het brandpunt van een biconische holte die door een protosterrenwwind door een wand van primordiale moleculaire wolk is geboord, een koker die in beide richtingen van je wegkronkelt als het inwendige van een immens hoorn gesneden uit oeroud stof. De concave wanden gloeien in een diepe amber-gouden gloed, moleculaire waterstof die fluoresceert onder infraroodstraling afkomstig van de verborgen protostellaire schijf honderden astronomische eenheden onder je, hun oppervlak niet glad maar gecorrigeerd en vezelig — door de wind afgeknede richels en gekerfde holten die elk greintje warmte opvangen en weerkaatsen in bruine en okerkleurige tinten die geologisch aandoen, al bestaat hier geen enkel rotsgesteente, alleen samengeperst interstellair stof geordend door magnetische spanning en ramdruk. Langs de centrale as van de holte snijdt een ragdun, ijzig blauw-wit straalplasma van geïoniseerd ijzer door de ruimte met de precisie van een laser door nevel, af en toe opflitsend in elektrisch blauwe knopen waar snelheidsverschillen de bundel samendrukken tot staande schokken. Achter je opent de holtemond zich naar het externe interstellaire medium, begrensd door een sluier van koude donkere moleculaire wolk die zo goed als ondoordringbaar is, terwijl aan de rand een tere blauwgroene boogschok als een zeepvliesrand de grens markeert tussen twee thermische werelden: de ene vurig, getextureerd en stralend levend, de andere koud, lichtloos en verzegeld.