Lipide Blaasjes Reservoircel

De binnenkant van deze wortelcortexcel is volledig ingenomen door drie reusachtige blaasjes van de arbusculaire mycorrhizaschimmel — bleekamberen structuren die zich als enorme ballonnen tegen elkaar en tegen de celwand aandrukken, hun contact zones afgeplat tot zachte facetten, terwijl de dunne laag cytoplasma van de gasteercel tot een bijna doorzichtig groenig vlies aan de randen is samengedrukt. De dikke gelaagde wanden van elk vesicle bestaan uit samengeperste chitine-glucanlamellen, ruw en ivoorachtig aan de buitenzijde, overgaand in een glasachtige amberachtige gladheid die licht breekt vanuit zijn eigen binnenste — want alle verlichting hier is intern, de diffuse autofluorescentie van membraanstapels en lipidegrensvlakken. Binnen elk vesicle zweven tientallen sferische lipidebolletjes van vijf tot tien micrometer, elk met een zwakgouden interne gloed, bevroren in schijnbaar opgeschorte toestand in een nauwelijks merkbaar viskeus medium: dit zijn de vetreserves die de schimmel heeft opgeslagen voor transport naar het externe bodemnetwerk, rijke depots van koolstof die de plant via fotosynthese heeft geleverd in ruil voor fosfor en andere mineralen. Vrijwel onzichtbaar tussen twee vesicles door slingert één intraradicale hyfe van slechts vijf micrometer breed — een strakke, kleurloze buis die verdwijnt in de duisternis voorbij de celwand, de enige verbindingsader tussen dit verstopte, olieverzadigde interieur en het onzichtbare schimmelnetwerk dat zich eindeloos vertakt door de omringende bodem.