Zeeglimworm Blauwig Paringsdans

Je hangt roerloos in een zwarte oceaan die geen diepte kent, geen horizon, geen grens — alleen zout water dat als fluweel tegen je huid drukt, drie meter boven een koraalrubbelvlakte die je nauwelijks kunt vermoeden. Dan beginnen de mannetjes aan hun vertoning: elk *Vargula hilgendorfii*-mannetje is een ivooicrème ovaal van nauwelijks een millimeter lang, zijn tweekleppige kalkschaal geribbd en bezaaid met microscopische porietjes die het koude licht van binnenuit verstrooien, zodat elk diertje zweeft als een zaadkorrel van parelmoer-gloed in het absolute niets. Vanuit rostraalklieren tussen de opengesperde kleppen spuiten gepaarde stralen uitgescheiden luciferine-luciferase-vloeistof naar buiten in discrete pulsen, die elektrisch blauwgroene spiraalsporen achterlaten — bij de bron bijna wit-aqua, de kleur van bliksem gevangen in water, uiteenwijkend in bogen met een soortsspecifieke geometrie voordat ze koelen door teal, ceruleumblauw, indigoblauw en ten slotte in de omringende duisternis verdwijnen. Een dozijn van deze lichtschriften trekt gelijktijdig door de waterkolom om je heen, en beneden tekenen de dichtstbijzijnde sporen de corallijne algenkorrels en dode *Acropora*-takken af in koud aquamarijn silhouet — de volledige scène een levend sterrenkaart in vloeistof, elke lichtboog een scheikundig geschreven huwelijksadvertentie die door de chemie van luciferin en luciferase letterlijk in het donker wordt uitgezonden.