Berstende Protoplastenwolk

Je hangt roerloos in de waterkolom, oog in oog met een ramp die zich in slowmotion ontvouwt: de verscheurde wand van een *Ventricaria ventricosa*-cel ligt als een ingestort tentdoek van olijfgroen-donker membraan over een knokkel koraalrots, zijn dikke, leerachtige randen naar binnen gekruld en glinsterend van resterend celvocht. Vanuit wat eens het binnenste was, stroomt een explosie van dochtercellen naar buiten — honderden bijna perfecte bolletjes, elk gevuld met een dicht pakket chloroplasten dat ze in de kern diep smaragdgroen kleurt en aan de rand doet oplichten als geslagen goud waar het tropische licht erdoorheen breekt. De dichtstbijzijnde protoplasmadruppels zijn zo scherp dat je de korrelige mozaïekstructuur van de chloroplastenlaag onder hun membraan kunt onderscheiden, terwijl de verderaf drijvende bollen vervagen tot gloeiende vonken in het bleekblauwe water, als sterren in een jonge nevel. Dit is voortplanting als catastrofe: een gigantische eencellige die zichzelf openbarstte om tientallen nageslachten de zee in te slingeren, elk een complete cel met zijn eigen biochemie en de potentie om op het rif neer te strijken en opnieuw te beginnen.