Acetabularia Celkern Interieur

We bevinden ons binnen in de rhizoïde van één levende cel — een gesloten wereld van ambergroen licht, warm en diffuus als zonlicht door antiek glas, die van alle kanten door de celwand naar binnen sijpelt. Die wand omhult ons als de binnenkant van een kleine glazen bol: crèmewit, licht gestreept, bekleed met een aaneengesloten mozaïek van honderden smaaragdgroene chloroplasten die als gebrandschilderd glas tegen het doorschijnende cellulose zijn gedrukt. Dit is *Acetabularia*, een groenwier dat als enkele cel een tiental centimeter hoog kan worden en slechts één enorme kern bezit — die we nu voor ons zien zweven: een bleekgrijze, lichtviolette bol die bijna een derde van de hele kamer vult, met diep in zijn binnenste een donkerdere nucleolus, vaag omlijnd achter het parelmoeren kernmembraan, als een steen in troebel water. Rondom de kern drijven gouden granules en slierten endoplasmatisch reticulum in trage, sierlijke bogen door het cytoplasma — cyclosis, de langzame stroming die organellen en signaalstoffenen door de cel voert, hier zo bedaard dat het eerder aan geologische drift doet denken dan aan vloeistofbeweging. Alles gloeit van binnenuit, botanisch en oud, alsof we zijn opgeslokt door een levende lantaarn die zijn eigen licht maakt.