SEM Maanlandschap, Poreuze Structuur

Op deze gouden vlakte zonder horizon staat de kijker boven een van de meest verfijnde architecturen die de levende natuur heeft voortgebracht: het calcietoppervlak van een foraminifeer, bespoten met een hauchdünne laag goud en bevroren in het vacuüm van de rasterelektronenmicroscoop. Het cancellate netwerk van fijne richels dat zich in alle richtingen uitstrekt is geen toevallige textuur, maar de uitdrukking van een kristallijn bouwplan dat één enkele cel in staat stelt wanden te maken met de nauwkeurigheid van een minerale ingenieur. De cirkelvormige poriën die in een bijna-hexagonaal rooster door het oppervlak zijn geponst — elk met een licht opgeheven rand en gladde wanden die wegduiken in absolute duisternis — zijn de doorgangen waardoor het reticulopodiaal netwerk van de levende cel naar buiten stroomt om voedsel te vangen, gassen uit te wisselen en de omgeving te verkennen over afstanden groter dan het organisme zelf. Links verheft zich de doorsnede van een gebroken stekelbasis als een miniaturvulkaan, zijn concentrische groeiringen een geologie van weken samengevat in één cel. Alles wat in de werkende oceaan vloeide, bewoog en reageerde, is hier gestold tot geometrie en schaduw.