Serotonine Ladder — Confocaal Groen

In het absolute zwart van een confocale projectie ontvouwt zich de volledige zenuwarchitectuur van een achtmillimeter planaria: twee peervormige ganglia branden als jade nevels aan het voorste uiteinde en vormen samen het tweelobbige brein, terwijl twee parallelle ventrale zenuwbanen als gloeiende rails van serotonine-groen over de volledige lichaamslengte wegschieten. Op regelmatige tussenafstanden verbinden dwarsliggende commissuren de twee banen als de sporten van een lichtende ladder, een structuur die precies de bilaterale symmetrie weerspiegelt die platwormen als vroegste bilateria in de evolutie hebben vastgelegd. Aan de randen van dit geometrische geraamte vertakken perifere neuronen zich als spinrag naar de lichaamsmarge, hun uiteinden vervagende tot nauwelijks zichtbare kooltjes in het donker. Een spookachtige blauwe was van DAPI-gekleurde celkernen omhult het geheel als een diffuus sterrenstelsel, zodat de groene serotonine-architectuur lijkt uitgehouwen uit koud vuur — een volledig zenuwstelsel in één blik, een levend bouwplan dat tegelijk landschap en ladder is.