Mos Kathedraal Interieur

In het koude, snelstromende water bevinden we ons diep in de groene kathedraal van een Fontinalis-moskluit, oogjes op gelijke hoogte met een Crenobia alpina-planaria die zich als een wit lint langs de gebogen mosstengels beweegt, haar lichaam soepel en zonder enige zichtbare spierspanning meebuigend met elke contour. Om ons heen rijzen cilindrische groene kolommen omhoog — de mosstengels — waarvan de doorschijnende, gekielde blaadjes in overlappende kransen als gebrandschilderd glas oplichten wanneer de caustieken van het stroomoppervlak erbovenheen trekken, trillend en verschuivend als rijdende lichtlozenges over het cellulaire weefsel. De planaria navigeert dit driedimensionale netwerk door middel van trilhaarbewegingen aan haar buikzijde en het tastende zwaaien van haar aurikels, terwijl een karmijnrode watermijt aan een naburig blad vastklampt en twee amberkleurige copepoden in de microwervelingen hangen die de mosarchitectuur zelf genereert. Diatomeeënfrustels drijven als minuscule spiegeltjes door de residuele stroming, en algendraden strekken zich horizontaal uit in de laatste stroombewegingen die tot in de diepste lagen van het mos doordringen. Verder weg verdwijnt de structuur laag voor laag in een koele, blauwgroene schemering, het overlappende bladerwerk bouwend tot een levende halfdoorschijnendheid die bewoond is tot in haar verste, donkerste diepten.