Ciliën Bosperspectief

De blik richt zich omhoog vanuit de vloer van een luchtwegepitheel: honderden gladde, diepblauwe ciliaschachten van elk slechts 200 nanometer in doorsnede rijzen als zuilen van een ondergedompelde kathedraal recht de hoogte in, hun oppervlakken vaag oplichtend van binnenuit alsof het glas is dat koude gloed vasthoudt. Tussen de naastgelegen schachten hangen ambergouden slijmdraden in trage, gravitationele bogen — doorschijnende bruggen van mucus die zich versmallen tot haardunne filamenten waar ze aan de ciliumwand verankeren, elk een catenairekoord van organisch hars gespannen in een onmogelijk intiem schip. Boven, waar de tips van de cilia samendringen tot een golvend baldakijn, is een metachroonse golf in één bevroren ogenblik gevangen: een hele colonnade buigt in unisono opzij alsof een onzichtbare wind erdoorheen strijkt, terwijl de aangrenzende rij alweer rechtop staat — het ritme dat mucus en deeltjes richting de keel vervoert, in steen gehouwen als een reliëf van opeenvolgende beweging. Onder de voeten strekt zich een gewarm oker-beige vlakte van strak aaneengesloten celbegrenzing uit, de nauwe verbindingen als gedroogd klei-aardewerk op een rivierbedding, bezaaid met rondborstige microvillistompjes die nauwelijks groter zijn dan de ribbels van de axonemale doubletparen die als zijdedraad door de ciliumwand drukken.