Foraminifeer-kamer herbergt diatomee-symbionten

Boven je welft zich een kamer van calciet, ruw honderd micrometer van wand tot wand, en de crèmewitte wanden rijzen op als het schip van een romaanse kerk, gehakt uit krijtsteen en van binnenuit oplichtend met een diffuus, parelmoerachtig schijnsel dat door het half-doorschijnende mineraal sijpelt vanuit de verlichte carbonaatwereld daarbuiten. Door de donkere boogopeningen in de testwand — ronde poorten die uitkijken op het open zeewater — strekken zich ragfijne pseudopodiumdraden uit als getrokken glasvezels, nauwelijks zichtbaar maar even zilverig opvlammend als ze het omgevingslicht vangen. De vloer en het midden van de ruimte zijn gevuld met een bleekgrijze, korrelige cytoplasma-gel, levend en doorschijnend als ondiep getijdenwater, en daarin liggen de Nitzschia-symbionten neergestreken als reizigers in rust: slanke, pennieforme frustulen van twintig tot veertig micrometer lang, elk een gepolijste scherf biogeensilica waarvan de ventielmarge een koele, ijle interferentieschemering terugkaatst. In hun binnenste gloeien de fucoxanthine-rijke chloroplasten als barnsteen in kaarslicht — brede kwabben van oud-goud en gebronsd koper — terwijl kleine lipidedruppels als parelsnoerkralen van bijna-wit licht tussen de pigmentlobben verstrooid liggen, de hele symbiontengemeenschap bewaard in de gefilterde, beschutte stilte van een levend huis dat zijn fotosynthetische gasten omsluit.