Rood Mesopelagisch Drijfsel

In de absolute duisternis van vierhonderd meter diepte materialiseert een wereld zich uit het niets wanneer de blauwe LED-balk van een ROV het water doorsnijdt: hangende vormen van *Bathocyroe fosteri* verschijnen als donkerrode lantaarns, hun gepigmenteerde mesogelée zo donker dat ze het omringende blauw volledig opslorpen totdat de orale lobben in een verzadigd karmozijn oplichten, gloeiend als smeulende kolen in de absolute leegte. Dit zijn lobate ctenoforen — geen kwallen, maar een afzonderlijk dierlijk phylum dat vrijwel volledig uit water bestaat, waarvan het geleiachtige lichaam een viscoelastisch extracellulaire matrix van collageen en glycoproteïnen is die qua brekingsindex bijna identiek is aan zeewater en de organismen daardoor nagenoeg onzichtbaar maakt in hun eigen omgeving. Langs de acht kamrijen die longitudinaal over het lichaamsoppervlak lopen, breken de samengestelde trilhaarplaten het blauwe ROV-licht uiteen in diffractiepatronen — violet, dan blauwgroen, dan een flits van warm amber — golfende spectrale lichtbanen die in metachroonse volgorde voortbewegen zoals elektrische signalen langs een zenuw, louter optische natuurkunde en geen bioluminescentie. Tussen de dieren door dwarrelt mariene sneeuw neerwaarts door de lichtbundel, elk vlokje organisch aggregaat van slijm en bacteriën een wit lichtpuntje in het blauw, terwijl de koude van vier graden Celsius en de kolossale waterdruk zich uitdrukken in de volstrekte roerloosheid van alles: driftende geometrie in wijnrood en karmozijn, zwevend in geleende zichtbaarheid.