Regenboog Kamrijen Zonnige Baai

In het heldere mediterrane water hangt een wezen dat nauwelijks als materie bestaat — een *Bolinopsis infundibulum* van zo'n tien centimeter lang, wiens lichaam zo perfect de brekingsindex van zeewater evenart dat alleen een flauw optisch vervorming, een geestachtige refractie, de grenzen van zijn mesoglea verraadt. Wat met onmiskenbare werkelijkheid brandt zijn de acht kamrijen: brede, boogvormige linten van samengestelde trilhaartjes die in antiплектische metachroane golven oplichten, waarbij elke golf van de mondpool naar de abodale pool rolt in een cascade van spectraalkleuren — diep karmozijn dat overgaat in amber, dan zuurgroen, dan elektrisch violet — als langzame neon over een nat spiegel, voortgedreven door trilhaartjesplaten die op dertig slagen per seconde kloppen en door hun veranderende diffractiongeometrie telkens een nieuw deel van het spectrum aansteken. De orale lobben hangen in zachte plooien naar voren, hun weefsel lichtroze getint door vertakkende gastrovasculaire kanalen die als haarvaten zichtbaar worden waar het oppervlaktegloei ze van achteren verlicht, terwijl gouden caustekvlechten van het gekabbelde wateroppervlak langzaam over de ver-beneden-gelegen zandige zeebodem schuiven en de hele waterkolom laten aanvoelen als een verlichte kathedraalruimte — open, lumineus, en in verhouding tot dit wezen van glas en regenboog oneindig uitgestrekt.