Oranje Ostia Biofilm Landschap

Je zweeft op amper een millimeter boven het huidoppervlak van een levende tropische demospons, en wat zich voor je uitstrekt is een golvend mozaïek van afgeplatte, zeshoekige tegels — elk celoppervlak verhoogd door smalle richels die het gefilterde rifwater opvangen en terugkaatsen als dunne goudlijnen langs hun bovenkanten, terwijl de diepe carotenoidpigmenten het geheel doen oplichten in een verzadigd saffraanoranje, alsof het geglazuurde terracotta is verlicht van binnenuit. Over dit levende landschap zijn de ostia verspreid als caldéra's of verzakkingen in gedroogd slijk — cirkelvormige donkere openingen die rechtstreeks naar de inwendige kanaalstelsel van de spons leiden, sommige wijd gedilateerd zodat hun duisternis absoluut en gravitationeel voelt, andere samengetrokken tot nauwelijks zichtbare spleten, de omringende tegels licht inwaarts gespannen door de ononderbroken aanzuigende stroming. Het oppervlak tussen de ostia is niet leeg: staafvormige bacteriën, coccusachtige clusters en filamenteuze cyanobacteriën zijn ingebed in een dun slijmvlies dat het geheel een berijpte, driedimensionale textuur geeft, terwijl een kleine veelborstelige worm met golvende palpen half uit één van de grotere openingen omhoogkomt, als iets dat opduikt uit ondergrondse duisternis. Rechts boven verstoort een plotseling neerdalende copepode het beeld — zijn doorzichtige pantser breekt het omgevingslicht als een glazen lens, zijn zwemsprieten wijd gespreid, maar al snel wordt hij weggedreven door de onzichtbare drukgradiënt van een nabijgelegen osculum, en het oppervlak keert terug naar zijn stille, ademende orde.