Gordijn van de Grote Muur

Voor de waarnemer strekt zich een ondoorgrondbaar gordijn van licht uit dat de volledige gezichtseinder vult — van de uiterste linkerrand tot de rechterrand, zonder bocht, zonder einde, een kosmische wand die loodrecht oprijst tot ver voorbij het punt waar het oog nog onderscheid kan maken. De structuur is geweven uit amberkleurige, gloeiend compacte knooppunten — clusters van honderden sterrenstelsels, samengedrukt tot punten van koper-goudkleurig sterrenuur — verbonden door doorzichtige, blauw-witte vlakken van spiraalstelsels die als uitgerekt zijde tussen de knooppunten hangen, doordrenkt met een zwak aquamarijn waas van gedeeltelijk geïoniseerd warm-heet intergalactisch medium. Dit is de Sloan Great Wall: een kosmische structuur van ruim vijfhonderd megaparsec lang, een opeenstapeling van superclusters en filamenten die zichzelf op gang heeft gebracht in de eerste tien miljard jaar van het heelal, en die nog steeds niet gravitationeel gebonden is — donkere energie trekt haar uiteinden langzaam en onverbiddelijk uiteen, zelfs terwijl de binnenzijde verder condenseert langs de draadstructuren van het kosmische web. Plotselinge zwarte vensters openen zich in het weefsel zonder waarschuwing — leegte-doorbrekingen waar nauwelijks een sterrenstelsel bestaat, hun randen geaccentueerd door een iets helderder concentratie van sterrenstelsels voordat de ruimte ervoorbij zinkt in een duisternis zo diep dat ze voelt als een ander soort materie.