Je ziet een immense, bijna vlakke lichtwand die het hele gezichtsveld vult: samengepakte kernmaterie, door de extreme snelheid tot een dunne maar uitgestrekte laag geplet, met amber-gouden knopen die als compacte energieconcentraties oplichten in een waas van blauwviolette elektronenwaarschijnlijkheid. De losse clusters en transparante tussenruimten weerspiegelen de korrelige, fluctuerende structuur van protonen en neutronen, waarin quarks en gluonen in een voortdurende sterke-interactiedans gevangen zitten en de meeste ruimte toch leegte is. Alles glijdt geruisloos voorbij, alsof je door een onzichtbare muur van veldenergie beweegt; alleen een subtiele warmteflikkering en een trage verschuiving van tinten verraden dat je een quantumstelsel doorkruist dat voortdurend van smaak verandert. Heel even schiet ergens in de wand een scherp rood-amber licht op als een zeldzame W-bosonflits, een kortstondige uiting van de zwakke kracht in een wereld die verder stil en onvoorstelbaar snel is.
Subatomic